In het ziekenhuis liep
hij rond, aan het werk. Ik kwam hem zo één keer per week tegen, dan weer een tijd
niet en dan weer een aantal keer achter elkaar. Dit zo'n drie jaar lang.
Leuke vent, spontaan, opgewekt en good looking. Een relaxte, vrolijke uitstraling, ja hij
mocht er zeker zijn. Goed, drie jaar gaan snel. En moet je weten, normaal ben ik een
flapuit, ik zeg alles wat nog maar enkele honderdste van een seconde in mijn hoofd
zit. Hier hield ik mijn mond over. Waarom? Ach mijn collega's zouden me toch niet
snappen of me allerminst serieus nemen. Alles wat nieuw en spannend is vind ik
helemaal het einde en dat laat ik ze altijd weten ook, ook al blijkt het achteraf
maar voor even te zijn geweest.
Om terug te komen op 'hem'. Hij zal vast ouder
zijn dan dat hij eruit ziet... hmm, en een relatie hebben. Oké, let it be. Maar ik
kwam er langzaam maar zeker achter dat hij toch meer met de me deed. Twee jaar lang
hadden we alleen 'goeie morgen' en 'hoi' met elkaar gewisseld. Meer woorden
volgden, hij heeft het allemaal onthouden.
Ik had dienst, hij had dienst en we liepen elkaar tegen het lijf. Nooit gedacht dat ik hem een half jaar later mee vroeg
naar het strand met de honden, op een manier van: 'als je vrijdagmiddag niks te
doen hebt kunnen we wel wat gezelligs gaan doen'. En daar kwam me toch een JA uit
die prachtige mond van hem. Ik wist eerlijk gezegd niet wat ik hoorde, ik dacht ik
probeer gewoon. Toen bleek dat ik hem ook al eens was opgevallen.... Het weekend
gaat eroverheen.
Dinsdag kwam hij zijn nummer brengen, ik was in de hemel (vijf
minuten later probeerde ik een patient in leven te houden... raar). Maar, zijn
nummer had ik in mijn zak. Om me niet al te veel op te dringen stuurde ik een sms:
'Nu heb je mijn nummer ook, mocht er vrijdag iets tussen komen kan je dat laten
weten...' ik kreeg een zeer bevredigend bericht terug dat hij er absoluut niets
tussen liet komen en dat hij er zoveel zin in had...
Diezelfde dinsdag werd een
woensdag zoals ik nooit verwacht zou kunnen hebben. We zagen elkaar 's avonds al...
Ik ging die kant op want ik kon hem moeilijk bij mij thuis ontvangen, ik woonde nog
thuis en m'n moeder zat er niet echt op te wachten denk ik.
Die avond, prachtige
blauwe ogen keken mij aan. Wow, écht blauw zag ik nu pas. We dronken wat en raakten
niet uit gepraat. Uren gingen voorbij en toen was het stil, zijn hand gleed over de
leuning van de bank mijn kant op. Alleen onze ogen spraken nog, geschreven op mijn
huid, kippevel, maar warm van binnen.
'Hoelang ken ik je al...? Het voelt als
jaren.' En eigenlijk was het ook zo, jaren. Alsof we iedere keer dat we elkaar
passeerde weer meer van elkaar te weten kwamen. Het zuurstofgehalte was laag... ik
had lucht nodig die avond, mijn lichaam gebruikte veel energie tijdens de zoen. Het
knuffel, zoen en kroelgehalte daarentegen rees naar een grote hoogte, en zo is het
nu nog steeds. Een paar maanden later ben ik niet meer bij hem weggegaan. Ik was en
ben nog zo verliefd, dat ik er zelf van sta te kijken.
Esther
Ik was in de zomervakantie aan het chatten op een site voor scholieren, wat ik wel vaker deed. Daar ontmoette ik een jongen die zichzelf GAAFMAN noemde (zijn echte naam is Jeroen). We chatten dag in dag uit, en hij wilde op een gegeven moment met me afspreken.
Hoewel mijn ouders er eigenlijk niet zo weg van waren, sprak ik toch met hem af op 13 september 2001 (2 dagen na de 11e!). Mijn moeder had me al gewaarschuwd dat ik vooral niet met hem in afgelegen straatjes moest gaan lopen. We hadden afgesproken op het station van Den Bosch.
We hebben heel de middag een beetje door de stad gelopen en het stomme was dat we elkaar zo weinig te vertellen hadden, omdat we dat al grootendeels in de chat gedaan hadden! Maar op een gegeven moment vertelde hij dat hij me wel leuk vond. Daar
schrok ik wel een beetje van, want dat had nog nooit een jongen tegen me gezegd...Ik zei dat ik het nog niet zeker wist. Toen we uiteindelijk afscheid moesten nemen, wist ik het wel: deze jongen is een schatje! ik gaf hem dan ook onverwacht een dikke kus op zijn mond. Daarna keek hij me lief aan en gaf me een roos (met parfum erin).
Echt heel lief!
Inmidddels hebben we dus al ruim 1 jaar en 8 maanden verkering en het gaat nog steeds hartstikke goed tussen ons!
DRAAKJE IK HOU VAN JE! X Martine
O mijn lieve schat als ik jou zie dan verander ik. Ik wil naar je toe komen en zeggen wat ik voor je voel maar ik hou me in.
Ik ben bang, bang om me te laten gaan.
We kijken elkaar aan, je ogen verraden alles maar je doet heel normaal.
Ik kan voelen wat jij voelt, kan er ooit wat mis gaan tussen ons nee daar mag ik niet aan denken het doet nu al zo'n pijn.
Je maakt me blij, je maakt me gelukkig,ik heb je nodig.
Wanneer jij er niet bent mis ik je elke dag elk uur elk minuut.
Ik hou je vast in mijn gedachten, ik kan je niet vergeten nee ik wil je niet vergeten. Jij hebt iets met me gedaan wat niemand anders kon, je hebt me betoverd. Ik volg mijn hart mijn gevoel want ooit zal het wel goed komen.
Ik ken mijn vriend (Ron) nu al 11 jaar,want hij is de beste vriend van mijn broer. In het begin kon ik hem totaal niet uitstaan,want hij had immers mijn broer en tevens mijn speelkamaraad ingepikt.
Dus steeds als Ron kwam ging ik hem dwars zitten. Ik had nog geen goed woord voor hem over. Toen ik wat ouder werd,zag ik opeens dat hij toch wel leuker was dan ik dacht. Een vriendin van mij uit mijn klas kende Ron ook. Dus ik schreef een anoniem briefje en gaf die aan haar zodat zij die aan hem kon geven. Daar heb ik ook nooit meer iets van gehoord. Ik had Ron al een paar jaar niet meer gezien en toch spookte hij steeds in mijn hoofd. Toen ik hem weer zag na lange tijd,waren mijn gevoelens voor hem onverandert. Ik was nu wat ouder en kregen contact met elkaar. We bouwden een hechte vriendschap op. Na drie keer te zijn afgewezen door hem, heb ik me er uiteindelijk bij neergelegt dat hij mij niet wilde. Tot op een zekere dag toen hij ziek thuis lag hij mij begon te zoenen. Ja,toen kon ik echt geen nee meer zeggen! Nu zijn we nog steeds bij elkaar. 7 jaar heb ik achter hem aangelopen en nu heb ik hem en laat hem nooit meer los!
Dit is een best wel zielig verhaal.
Ik ben ongeveer anderhalf jaar geleden heel erg gek geweest op een jongen. Ik moest dag en nacht aan hem denken!
Dit is een best wel zielig verhaal.
Ik ben ongeveer anderhalf jaar geleden heel erg gek geweest op een jongen. Ik moest dag en nacht aan hem denken!
uiteindelijk is het nooit iets geworden, dankzij andere scholen en we zagen elkaar weinig!
Ik heb er nu ongelovelijke spijt van dat het niks is geworden, aangezien hij niet meer leeft...
Waarom is het nooit iets geworden vraag ik mezelf af?
Ik heb er echt spijt van dat ik hem niet zo heb leren kennen en mis hem elke dag meer.....
Dus Roy, ik hou van je!
Kon ik je dat toen maar vertellen!!
wat denk je nu dan? heb ik even de leukste liefste jongen van de wereld aan de haak geslagen! ik kende hem niet zo goed ik kende hem alleen bij naam omdat hij een relatie had met een vriendin van mij nog een maand daarna was het uit tussen hun ik had er verder geen aandacht aan besteedt!!!!
totdat ik op het internet een cu2 had aangemaakt ik liet een berichtje achter op de cu2 van een vriendin van mij hij had gekeken op de site van die vriendin van mij en daarna mijn naam aangeklikt hij liet een berichtje bij mijn cu2 achter dat ik hem moest toevoegen op msn eerst wou ik dit niet maar deed het maar wel dus ik had hem toegevoegd op msn!!!!
alles liep op rolletjes en ik vond hem steeds leuker dus besloten we af te spreken bij de albertheijn we liepen elkaar mis dus spraken we later af bij een vriendin van mij thuis daar kwam hij heen ik dacht echt wow dat is eeen lekker stuk en hij was ook heel lief op de chat en 3 dagen erna vroeg hij of ik met hem wou natuurlijk wou ik dat en nu ben ik het gelukkige meisje op aarde ik heb nu een week met hem en vergeet dat nooit meer hoe ik hem heb ontmoet dat was egt mijn mooiste tijd
Nooit had ik gedacht dat zulke liefde bestond. Ik ben nu zo verliefd op
een hele lieve jongen waar ik inmiddels iets mee heb. De eerste keer dat ik hem zag was een paar maanden geleden ik was meteen verkocht, ik was helemaal weg van hem. 2 weken later zag mijn vriendin hem ook, ook zij werd verliefd.
Omdat zij kennis met hem wou maken riep ik hem een keer nou oké zij maakte kennis met hem en ik ook gelijk. De volgende dag ging hij samen met ons basketballen ik zat in een andere ploeg samen
met die vriendin van mij. Elke keer als hij de bal had zei hij tegen mij :'kom aanvallen' oké dan ging ik aanvallen. Zei hij met die lekkere stem van hem 'kijk in mijn ogen' maar dat durfde ik niet dus hij trok de conclusie dat ik hem niet leuk vond, terwijl dat juist wel zo was. Hij wist dat mijn vriendin hem leuk vond en nam toen met haar verkering, nou we werden goeie vrienden en deden vaak dingen samen. Een dag gingen we samen wandelen (dat was al een paar weken nadat hij met mijn vriendin iets was begonnen),we liepen dus door een bos zeg maar toen hij tegen mij zei dat
die dag dat hij met ons ging basketballen hij iets met mij wou niet met mijn vriendin en dat hij spijt had dat hij iets met haar was begonnen. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik vertelde hem gelijk over mijn gevoelens toen, en op dat moment we wisten toen van elkaars gevoelens en gingen heel close met elkaar om. Dagen gingen voorbij het ging steeds slechter tussen hem en mijn vriendin, totdat het uit ging. Een paar weken gingen voor bij daarna begonnen we een relatie met elkaar. Tot nu loopt het wel goed ik ben heel erg verliefd en volgens mij heb ik MIJN WARE ontmoet en zo denkt hij ook over mij. Ik hoop dat andere meiden dit ook mee maken want ik gun iedereen dit geluk xxx-jes
2 weken geleden ging ik met me ouders naar Tsjechië op vakantie. Ik voelde me de laatste tijd niet zo vrolijk meer zoals ik vroeger altijd was. Ik dacht dat iedereen me lelijk en dom vond me beste vriendin ging steeds meer met andere om en had geen tijd voor mij meer en ik wordt al 2 jaar niet geaccepteerd zoals ik ben door mijn klas.
Nou kreeg ik op vakantie contact met een leuk groepje mensen met een hele leuke jongen maar ik dacht dat hij me niet zag staan hij sjanste wel met mij maar dat deed hij ook met de rest van de groep. maar toen we gingen flesje draaien ( het spel dat iemand een fles draait en waar de dop blijft stil staan moet een vraag beantwoorde die de gene die de fles draaide heeft gesteld) pakte hij me hand vast.
Maar helaas moest ik naar de wc en zijn hand loslaten terwijl ik naar de wc was vroeg me zusje aan de jonge die ik leuk vind wat hij van mij vind hij zei hoorde ik achteraf heel erg leuk maar toen ik terug kwam moest ik naar bed na 2 uur ging ff naar buiten want ik had hoofdpijn en daar kwam hij aangelopen en hij riep me hij vertelde dat hij me heel erg leuk vond en we zoende dat was mijn eerste keer we hebben nu nog contact en hij is al een keer met de trein naar me toe gekomen ik woon in eindhoven en hij in Nijkerk. inmiddels ben ik weer net zo vrolijk als vroeger en kijk ik niet meer zo deprimerend zoals hij me eerst vond kijken conclusie wat miste ik in mijn leven een stukje liefde.
Drie jaar geleden werd ik verliefd op een vrouwelijke collega. Astrid werkte op een andere afdeling, was vijf jaar ouder dan ik en verloofd. Iedere koffie en lunch pauze zochten we elkaar op en praatten over van alles en nog wat. Het bleek dat het tussen haar en haar verloofde niet goed zat, maar ja,
iedere relatie heeft z’n ups en downs. Mijn verliefdheid bleef groeien maar omdat ik dacht dat de liefde van één kant kwam was ik niet bang ‘de andere man’ te worden. Na een tijdje was ze van de een op de andere dag verdwenen. Haar collega’s vertelden me dat ze een andere baan had gevonden en dat ze haar resterende vakantiedagen had opgenomen.
Ik was verbijsterd. Ik betekende dus helemaal niets voor haar, anders had ze het me toch wel verteld? Ik was stuk en had het gevoel voor altijd alleen te blijven, treurend om Astrid.
Maanden later bleek mijn afdelingschef op een dag ziek te zijn. Dit was een kleine ramp omdat hij een belangrijke vergadering met een klant had. De directeur van ons bedrijf kwam persoonlijk naar me toe en zei dat hij wilde dat ik ging. Hij had alle vertrouwen dat ik de vergadering tot een goed eind kon brengen.
Zenuwachtig stapte ik in de auto en reed naar de plaats van afspraak. Het hoofdkantoor van de klant bleek een grijs kantoorgebouw op een troosteloos industriepark. Wat zwaarmoedig stapte ik uit en liep naar de balie waar ik mijn aanwezigheid melde. 10 minuten later werd ik opgehaald door een man die met me meeliep naar een vergaderruimte. Ik nam plaats aan een lange tafel en las in afwachting van de anderen mijn papieren nog eens door.
Een paar mensen kwamen binnen en namen plaats. Ik keek even op uit mijn papieren en wist niet wat ik zag. Recht tegenover me zat Astrid! Ze keek me aan met een brede glimlach. Een mix van warme liefde en verontwaardiging vulden me. Natuurlijk was ik nog steeds verliefd, maar hoe haalde ze het in haar hoofd naar me te lachen alsof er niks gebeurt was?
Na drie uur onderhandelen werden spijkers met koppen geslagen. Iedereen leek tevreden te zijn met de geboekte resultaten. Ik probeerde zo min mogelijk oogcontact met Astrid te maken. Ik stopte mijn laptop in mijn tas en stond op. Astrid was zonder dat ik er erg in had voor me gaan staan en keek me indringend aan.
“Ik heb je gemist, joh.” Zei ze, en tranen verschenen in haar ogen, “wacht buiten op me, ik moet je spreken.” Ze liep snel de vergaderruimte uit.
Wat ik hier nu weer van moest denken wist ik niet en wachtte dus vol spanning tot ze naar buiten kwam. Ze liep met me mee naar mijn auto en stapte zonder wat te zeggen in. Even bleef het stil, ze snikte zachtjes en begon te vertellen.
Ze bleek zelf al die tijd ook verliefd op mij te zijn. Maar ze was verloofd en wist niet wat te doen. Als ze maar uit mijn buurt zou zijn zou ze er wel overheen groeien en weer aan haar relatie kunnen werken dacht ze.
Het ging echter niet over en het duurde niet lang voor dat haar verloofde haar verliet. Ze was te gesloten, hij voelde dat ze niet meer van hem hield. En dus was ze alles kwijt, hem én mij.
Daar zaten we dan, ik wist niet wat ik hoorde of wat te zeggen en wreef maar zachtjes over haar knie. Opeens leek het of al die maanden spanning zich in één golf moest ontladen en we kusten elkaar hartstochtelijk. Een kus die een eeuwigheid leek te duren.
En nu? Drie jaar later? We zijn nog steeds bij elkaar en inmiddels al een halfjaar zeer gelukkig getrouwd.
Ik zat op de bank tv te kijken, mijn zusje zat op msn.
Mijn zusje vroeg of ik even wou helpen met wat plaatjes,
en toen klikte ze per ongeluk een gesprek aan die ze met
een jongen had.
Ik zat op de bank tv te kijken, mijn zusje zat op msn.
Mijn zusje vroeg of ik even wou helpen met wat plaatjes,
en toen klikte ze per ongeluk een gesprek aan die ze met
een jongen had. Toen ik die jongen zag dacht ik wat een leuke jongen. Dus ik vroeg
zo wie is dat, verder had ik er toen geen
aandacht aan besteed want hij had zo'n beetje verkering met een
goede vriendin van mijn zusje.
Maar na een poosje, begin december was ik samen met mijn zusje op msn. Toen had ik
hem daarna toegevoegd, en het klikte
gewoon. Maar aangezien dat we 200 km uit elkaar wonen hadden we elkaar nog nooit
ontmoet. Maar we waren verliefd.
Heel erg verliefd, we hielden van elkaar. Na 3,5 maand verkering ging het uit. Ik
had het uitgemaakt, waarom snap ik nog steeds niet. Maar ik had hem nog nooit gezien
en omdat ik hem toch zo erg miste had ik heel veel verdriet. En iedereen om me heen
vond het maar raar. Toen moest ik hem vergeten, van me zusje en van vriendinnen.
Maar ik kon hem gewoon niet vergeten.
Een paar dagen later kreeg ik een mailtje, van
HEM..
Er stond niet veel in, alleen van waarom het nou zo moest. In de bijlage zat een
liedje, had hij zelf gemaakt zei die.
Toen ik dat liedje luisterde moest ik heel erg huilen en besefte dat hij gewoon
degene is van wie ik zoveel hou.
Ik had hem een paar dagen erna weer toegevoegd op msn, en na praten en praten, ging
het weer beter tussen ons.
Nu is het 1,5 maand later, en het is weer als vanouds tussen ons.
Samen op msn, heel veel lol en liefde.. Nog steeds heb ik hem nooit gezien, maar nu
is het bijna zover. Zondag ga ik hem zien, mijn droom wordt dan eindelijk waar;
misschien komen we dan toch ooit nog weer bij elkaar..
|
